با گذشت حدود يک سال از مرگ مشکوک دکتر زهرا بني يعقوب، خانواده وي با انتشار نامه اي، خطاب به مردم ايران از بي نتيجه بودن اين پرونده و مجازات نكردن متهمان آن انتقاد کردند.
متن اين نامه که از سوي خانواده زهرا بني يعقوب در اختيار کانون زنان ايراني گذاشته شده  بدون پيش داوري درباره محتواي آن  به شرح زير است:

به نام خدا
مردم آگاه ايران، به ويژه فعالان حقوق بشر
بيش از يك سال از مرگ مشكوك فرزند دلبندمان دکتر زهرا بني يعقوب در بازداشتگاه امر به معروف و نهي از منكر همدان ميگذرد و در اين مدت، تلاش فراواني از سوي ما، وکلاي مدافع پرونده، فعالان حقوق بشر و حقوق زنان و روزنامه نگاران مستقل براي کشف حقيقت صورت گرفته، اما متأسفانه، تاکنون پرونده به نقطه روشني نرسيده است و متهمان همچنان آزادند و مجازاتي براي آنها در نظر گرفته نشده است .
هيچ کس پاسخ مشخصي به ما نمي دهد. به همين دليل با مروري بر پرونده دخترمان از شما ياري مي خواهيم و جمله تأمل برانگيز يك هزار دانشجوي پزشكي را که چند روز قبل با ارسال توماري براي رئيس قوه قضائيه نسبت به چگونگي روند رسيدگي به اين پرونده اعتراض آردند، يادآوري مي آنيم .» اين اتفاق مي توانست و مي تواند براي هر کدام از فرزندان ايران زمين روي دهد
فرزند ما، دکتر زهرا بني يعقوب دانش آموخته دبيرستان تيزهوشان، نفر ٢٣ آزمون سراسري دانشگاه ها و
فارغ التحصيل دانشگاه علوم پزشكي تهران، از حدود هشت ماه پيش از مرگش، در مناطق محروم همدان و کردستان در حال طبابت بود. او به خاطر پدرش که زنداني سياسي رژيم شاه بود، از طرح خدمت اجباري پزشکان معافيت داشت و حضورش در اين مناطق محروم کاملا داوطلبانه بود.
زهراي ٢٧ ساله ما، روز جمعه بيستم مهر ماه ٨٦ ساعت ١٠ صبح در پارکي در شهر همدان به همراه نامزدش توسط مأموران ستاد امر به معروف دستگير شد. مسئولان اين ستاد، بيش از ٢٤ ساعت ما را در
جريان بازداشت دخترمان قرار ندادند، چرا که بازداشت او را از اختيارات قانوني خود مي دانستند.
 ساعت ١١ صبح روز شنبه، سرهنگ «...» با لحني توهين آميز با ما تماس گرفت و ضمن بيان اجمالي ماجراي بازداشت، به پدر زهرا گفت که فردا به همدان بياييد. پدر مي پرسد: چرا فردا؟ من مي توانم امشب خود را به همدان برسانم. او با اصرار زياد از سرهنگ ... مي خواهد که با دخترش صحبت کند که اجازه نميدهد.
به گفته قاضي، روز دوم بازداشت، زهرا که از تماس ستاد با خانواده اش بي خبر است، دايم خواهش مي کند که اجازه دهند يک تلفن کوتاه به خانواده اش بزند تا براي آزادي اش به همدان بيايند. ( از صحبت هاي قاضي در روز دوم ) سرانجام حدود ساعت پنج بعد از ظهر و با دستور قاضي اجازه صادر مي شود که زهرا با ما تماس بگيرد. پدر و مادر در راه هستند و نمي تواند با آنها تماس بگيرد. به برادرش، رحيم، تلفن مي زند و با توجه به اشکال در خط موبايل در منطقه اي که برادر حضور داشت، تماس تلفني به بيش از چند کلمه نمي رسد. پس با محل کار خود تماس مي گيرد و تقاضاي دو روز مرخصي ميکند تا بيمارانش با درهاي بسته درمانگاه مواجه نشوند. تلاش برادر براي تماس دوباره نهايتا به اين ختم مي شود که براي صحبت با خواهرش بايد تا ساعت ٩ شب صبر کند.
ساعت حدود هشت و نيم شب بود. موبايل برادر زنگ مي خورد که پيش شماره همدان را مي بيند. اين بار تماس چند دقيقه طول ميکشد. برادر در گفت و گو با زهرا احساس مي کند وضعيت روحي زهرا در شرايط خوبي است. او در جواب اين سوال برادر که مي پرسد تو را اذيت نکرده اند، مي شنود: نه و بلافاصله مي گويد: کسي بالاي سرم ايستاده است.
برادر به زهرا اطمينان مي دهد که پدر با پول نقد و سند در راه همدان است و حدود يک ساعت ديگر به آنجا مي رسد. تماس تلفني با « خداحافظ داداش » و « خداحافظ آبجي جان »   به پايان مي رسد. بعد از اين تماس، دقيقا چه اتفاقي افتاده، معلوم نيست و غير از اعضاي ستاد امر به معروف، فقط خدا ميداند.
پدر و مادر زهرا ساعت ١٠ شب به همدان ميرسند. در جلوي بازداشتگاه با عجيبترين توهين ها مواجه مي شوند. يکي از اعضاي ستاد به پدر زهرا مي گويد از نظر ما دختر تو صلاحيت پزشک بودن در اين مملکت را ندارد. اين فرد يک هفته پس از خاکسپاري زهراي عزيزمان، با خانواده عزادار ما تماس گرفت و
با انواع تهديدها از ما خواست که پرونده را پيگيري نکنيم. (نام اين فرد حتي در بين متهمان وجود ندارد. ما از او به اين دليل نيز که خانواده ما را تهديد کرده، شکايت کرده ايم، اما دريغ از يک احضار و بازجويي کوچک که درباره اش شده باشد(. پدر زهرا هنوز از ياد نبرده است که سرهنگ ... چند ساعت پس از وقوع اين فاجعه با خنده با او روبه رو شد و گفت: براي پيگيري وضع دخترت به آگاهي برو، نه !برو دادسرا، نه، بهتر است بروي پزشك قانوني. رئيس ستاد امر به معروف به خاطر مرگ تلخي که در حوزه تحت نظارتش اتفاق افتاده بود، کمترين نگراني، اضطراب و يا ناراحتي نداشت.
اورژانس منطقه، پس از معاينه جسد زهرا در ساعت نه و نيم شب، عنوان مي کند که او قبل از ساعت هشت شب فوت کرده است. ما بارها و در جريان بازپرسي به اين گزارش دروغ اعتراض کرديم. اگر او ساعت هشت شب فوت کرده، چگونه مي توانسته در ساعت هشت و نيم شب با برادرش صحبت کرده باشد. آنها از ما پرسيدند که چه مدرکي براي اثبات اين ادعاي خود داريد؟ ما در پاسخ گفت هايم: غير از شش نفري که در آنار برادر زهرا، شاهد مکالمه بودند، م يتوانيد پرينت مکالمه هاي تلفن همراه برادرش را بگيريد تا معلوم شود کي و از کجا با او تماس گرفته شده است. اما چهار ماه طول کشيد تا اين پرينت را در اختيار ما بگذارند. (چرا چهار ماه؟ کسي به اين سؤال ما نيز جواب نداده است.) در اين پرينت نه تنها خبري از مکالمه ساعت هشت و نيم شب زهرا با برادرش نيست، بلکه ساعت تماس ها هم به هم ريخته و نامرتب است. براي مثال، تماس ساعت ٥ بعد از ظهر پس از تماس ساعت ٦ ثبت شده است. از نظر ما اين دستکاري در اسنادي است که مي توانست به حقيقت ماجرا کمک کند. پس از انتقال جسد زهرا به پزشکي قانوني، آنها ساعت مرگ را ٩ صبح روز شنبه اعلام مي کنند، در حالي که ساعت ٥ بعد از ظهر و هشت و نيم شب با برادرش صحبت کرده و حدود ساعت ٥ بعد از ظهر همان روز هم يک قاضي او را ديده و با او صحبت کرده است.
بنا بر گزارش پزشک قانوني، دو کبودي روي پاهاي زهرا ديده شده است. کبودي روي ساق پاي چپ و
کبودي روي ران پاي راست، اما به علل احتمالي اين کبود يها اشاره اي نشده است. آنها ادعا مي کنند زهرا خودش را در اتاقي که زنداني بوده با پارچ ههاي تبليغاتي حلق آويز کرده است، اما توجه نم يکنند آيا کسي مي تواند در فاصله يک و نيم متري اتاق رئيس بازداشتگاه، در حالي که در اتاق بسته است، خود را از چهارچوب همان در بسته حلق آويز کند و هيچ صدايي هم از او شنيده نشود؟
به نظر ما، دست اندرکاران پرونده به تناقض هاي ديگري هم که در اين پرونده هست، توجه نمي کنند. عجيبتر آنکه پزشکي قانوني به خوني که از بيني و گوش زهرا بيرون آمده، هم توجهي نكردند و در هيچ کدام از گزارش هايشان به آن اشاره نکرد هاند.
دو، سه روز پس از مرگ دلخراش فرزندمان، يكي از معاونان ... با پدر زهرا ديدار آرد و به او گفت: ديروز
در شوراي تأمين استان حرف از شما بود آه جزو زندانيان سياسي زمان شاه هستيد و زحمت هاي زيادي براي پيروزي انقلاب کشيده ايد. ما مشكلات زيادي داريم. دانشجويان پزشكي به خاطر اين حادثه هم اآنون در اعتصاب هستند. راديوهاي خارجي در اين باره در حال سمپاشي هستند، انتخابات مجلس هم نزديك است.
خواهش ما از شما اين است آه حتي به اقوام خودتان هم نگوييد آه فرزندتان در ستاد امر به معروف فوت
آرده است. مثلا بگوييد تصادف آرده و يا دچار ايست قلبي شده است .
اين تنها نمونه اي آوچك از برخورد يكي از مسئولاني است آه به جاي دادخواهي از خون به ناحق ريخته شده زهرا، ما را توصيه به دروغ گفتن درباره مرگ دخترمان آرده است. از اين مسئولان مي پرسيم که آيا هرگز درباره برخورد امام علي (ع) با مديران خلافكار خود چيزي نخوانده و يا نشنيده اند؟ آيا از ياد برده اند که امام علي به خاطر ظلمي که بر زن يهودي توسط کارگزارانش رفته بود، خون گريست؟
در زماني که پيکر پاک فرزند عزيزمان را دفن مي کرديم، از بيني و گوش او خون جاري بود که هم ما و هم
حاضران را منقلب کرد. ما با چند پزشک متخصص تماس گرفتيم که همگي گفته اند کسي که حلق آويز شده باشد، به هيچ وجه گوش و بيني اش خونريزي نمي کند و اين از نشانه هاي ضربه مغزي است.
بنابراين خانواده تقاضاي نبش قبر را براي بررسي احتمالي ضربه مغزي داد که جواب نامه پنج ماه بعد آمد.
البته ما با توجه به وضعيت روحي و جسمي مادر زهرا از اين کار منصرف شديم، به ويژه که پزشکان
متخصص گفته بودند پس از پنج ماه آثار جرم تا حد زيادي از ميان مي رود و شناسايي را مشکل مي کند.
ما با توجه به تناقضات متعددي که در پرونده بود و همچنين احتمال حمايت از متهمان، اين موارد را به رئيس قوه قضائيه اطلاع داديم و درخواست کرديم پرونده به تهران منتقل شود. در نهايت در اسفند ٨٦ موفق شديم، موافقت آقاي شاهرودي و ديوان عالي کشور را براي اين کار بگيريم.
ده روز بعد براي پيگيري سرنوشت پرونده دخترمان به تهران، بارها و بارها به دادسراها مراجعه کرديم. آنها
هر بار حرفي مي زدند، چند بار هم گفتند که پرونده در تهران است، اما نمي توانيم بگوييم در کدام شعبه و کدام دادگاه در حال بررسي است.
قاضي ... نيز يك بار در صحبت با پدر زهرا به او گفت: اگر وکلاي مدافع پرونده) خانم شيرين عبادي و آقاي
عبدالفتاح سلطاني) را عوض کنيد، ما براي به نتيجه رسيدن پرونده با شما همكاري خواهيم کرد. او به پدر زهرا گفته بود: من براي شما خيلي زحمت کشيده ام و در اين پرونده ده مورد تخلف از اعضاي ستاد امر به معروف گرفته ام.
او چند ماه بعد از پدر زهرا خواست، به همراه وکلا به همدان بياييد و بنشينيد با متهمان گفت و گو کنند و
موضوع را حل و فصل کنند.
قاضي ... آنچنان درباره حل و فصل پرونده با ما سخن مي گفت که انگار درباره يك دعواي کوچك و شخصي و خانوادگي حرف مي زند.
سرانجام در تير ماه ٨٧ ، يعني چهار ماه پس از اين که قرار بود پرونده در تهران بررسي شود، دادگاه همدان  بدون توجه به رأي ديوان عالي کشور، با نوشتن اين جمله که « اصولا جرمي اتفاق نيفتاده که بتوان درباره آن رأي صادر کرد   » تمامي متهمان را از همه اتهامات مبرا کرد. ،بازپرس پرونده در شرايطي اين حکم را صادر کرده بود که در خلاصه پرونده اي که به امضاي خودشان رسيده، هشت مورد تخلف از جمله دستکاري در پرونده براي افزايش مدت بازداشت و ... به چشم مي خورد و اين تخلف نيز مورد اعتراض قاضي کشيک قرار گرفته بود.
با اعتراض ما و با توجه به رأي ديوان عالي کشور، سرانجام پرونده به تهران منتقل شد. پرونده فعلا در تهران است و ما به عنوان خانواده زهرا همچنان به دنبال بررسي دقيق صحنه هستيم که آيا اصولا امکان اين اتفاق به آن شکل که عنوان شده وجود دارد يا نه؟
اما هيچ کدام از مسئولان و دست اندرکاران پرونده پاسخ مشخصي به ما نمي دهند. آيا در اين کشور فريادرسي براي پيگيري و شناسايي دلايل و مقصران مرگ مظلومانه فرزند ما که مي توانست براي خود، خانواده و جامعه اش مفيد باشد، وجود ندارد؟ آيا فريادرسي در اين کشور هست که داد فرزندمان را بستاند؟

خانواده داغدار دکتر زهرا بني يعقوب

پی نوشت:از دشمنان برند شكايت به دوستان
               چون دوست دشمن است شكايت كجا بريم ؟

همین.

تا بعد.................

امروز ۱۰ تا پست نوشتم پرید الانم عصبانیم فقط خواستم بگم امروز اینجا یه برف قشنگ اومد اولین برف همین تا بعد که خالم خوب بشه و بیام.

پ.ی.شیوای گلم تولدت مبارک خیلی دوست دارم عزیزم.

پ.ی.منتظر یه چیز جالب باشید

تا بعد..................